Net buiten Khonburi verblijf ik in het huis van Pen. Hier wonen ook haar ouders en haar zoon Naat. In de buurt wonen allerlei broers, zussen en andere familieleden. Van wie ik er ook enige heb mogen ontmoeten. Haar oom Kong die in Pattaya woont en werkt heeft ons gebracht en komt ons later ook weer ophalen. Voor het vervoer naar Khonburi zijn we aangewezen op een van de buren, of op brommertjes. Ze hebben er 2, en haar zoon heeft er altijd een mee naar school.
Oom Kong
Nog even watermeloen inslaan
Zo'n keuken heb ik in een Thais huis nog niet
eerder gezien. Zelfs een 4-pits kookfornuis. en een wasmachine.
Helaas hadden we daar de andere dag al niets aan. Gelukkig hadden we al
gedoucht, maar het water is zo'n 24 uur af geweest. En net als in Nederland moet
je dan eerst even de boel doorspoelen.
Ieder huis heeft zijn kruis. In dit geval een plek om Boeddha te eren. Zowel Buiten.
Als Binnen.
Een van de huisdieren
Hier vandaan doen we dan allerlei uitstapjes. De eerste avond heeft oom Kong, LongKong zoals zij hem noemen, ons naar de plaatselijke kroeg gebracht. Goeie vent, want hij dronk niet omdat hij nog moest rijden. Dat maak je niet vaak mee in Thailand. Zo'n kroeg is eigenlijk een soort openlucht karaoke bar. De meiden van de bediening zingen omstebeurt enige liedjes ter vermaak van de gasten. Maar wanneer de gasten willen zingen is dat ook mogelijk. De broer van Pen klimt vaak het podium op. De liedjes die gezongen worden, worden Lao songs genoemd.
Sen, de broer van Pen (niet verzonnen)
Een van de zangeressen/serveersters
De buurman die ons vaak tijdens de diverse tripjes reed, is ook weer familie van Pen. Zijn hoogzwangere vrouw, ze is in haar laatste maand, ging ook bijna altijd mee. Hij zou wel wat rustiger mogen rijden met zo'n hoogzwangere vrouw erbij. Regelmatig lagen we door de auto te schudden, of raakte zelfs het dak van de cabine.
De eerste ochtend bij Pen vroeg werd ik al wakker gemaakt want de monniken kwamen eten halen. Maar die kwamen niet helemaal bij het huis van Pen, daarvoor moesten we ongeveer 2 minuten op de brommer.
Hier de vader van Pen die de kom van de monniken vult.
En daarna nog even een Wai maken naar de monniken.
Daarna gingen we snookeren.
Tijdens een van de uitstapjes zijn we 's avonds naar een karaoke bar in de stad Khorat (Nakhon Ratchasima)geweest. Aangezien we nagenoeg de enigste gasten waren viel dat dan ook tegen. Ook hier stonden meiden te zingen, maar de bediening gebeurde dan weer door anderen. De broer van Pen wilde hier ook graag zingen, maar hier moest er voor betaald worden. Ze hadden geen Thaise Whisky, alleen duurdere merken. We hebben het merk 100 Pipers gedronken, een schotse whisky. De vader van Pen was ook meegekomen, want hij is gek op Lao muziek. Maar de soort Lao muziek die hier te horen was, viel hem bitter tegen en hij was het dan ook gauw zat en wilde naar huis.
Ben met Pen, haar vader en Naat en een vriendje van hem naar het zuidplein van Khorat geweest. De auto werd geparkeerd in een van de vakken in de ondergrondse parkeergarage. We hebben wat gegeten bij de Pizzahut. Ze wilde graag pizza eten en ik ook. Maar zag de hele handel eerst de pizza company binnen stappen. Maar ik zag even verderop het embleem van de pizzahut, waar ik betere ervaringen mee heb. Dus heb de hele handel daarheen gedirigeerd. Daarna gingen we naar de kermis. In The Mall lijkt er permanent een kermis opgesteld te staan, met botsautootjes en al. Ook veel computerspelletje en flipperkasten gezien.
Zelfs ballengooien is er mogelijk. Daarna nog even wat boodschappen bij de versmarkt opgehaald. Terug in de garage zag ik veel auto's die in de vakken geparkeerd stonden, geblokkeerd werden door auto's die er dwars voor gewoon dubbel geparkeerd werden weggezet. Ook onze auto was zo geblokkeerd. Maar dat bleek helemaal geen probleem, want al deze auto's staan namelijk niet op de handrem en wanneer je een paar auto's een beetje opzij duwt, kun je zo de blokkade ongedaan maken en weer wegrijden.
We zijn naar 2 tempels geweest. De ene was een rijke tempel en de andere dus een arme. Wanneer je naar een tempel gaat, moet je eten meenemen. Dus er werd eten gekocht op de markt in Khonburi, terug naar huis om het te bereiden en daarna naar de tempel.
De eerste keer gingen we naar de rijke tempel. Bij de tempel reden we naar binnen via een poort met er boven een grote Boeddha beeld. Ook binnen veel Boeddha beelden te vinden. Ook was er een kamertje voor een oud vriendelijk vrouwtje dat iedereen begroeten vanuit haar kamertje. Dit vrouwtje kon niet meer lopen, maar was best rap op haar handen en lichaam. Een oudere monnik sprak ons aan en was uiterst vriendelijk. Ook tegen mij. Overal aan mij voelen, in mijn armen knijpen, op mijn schouders kloppen en zo. Later werden we door hem gewijd. Hij had een soort roe, deze stak hij in water en dat water sloeg hij eraf in onze richting. Daarna kreeg we we allemaal (ik ook) een ketting om de nek van hem. Ik heb altijd gehoord dat monniken geen lichamelijk kontakt met vrouwen mogen hebben of het is andersom. Maar deze monnik deed bij mij de ketting om, bij Pen niet, maar weer wel bij de zwangere vrouw. Hij tikte haar zelfs op het hoofd. Misschien telt haar niet. Of misschien telt het niet als een vrouw zwanger is, zal het nog wel eens navragen. In ieder geval moet de ketting mij veel geluk brengen in de toekomst. Ben benieuwd wat er gaat gebeuren.
Simon, van de ChokDee Inn, was hier dus ook. Er
achter staat wat hij gelapt heeft om zijn naam op dat bord te krijgen.
En natuurlijk moest daar weer iemand over heen.
In Thailand maken kinderen tekeningen voor Boeddha.
Tijdens het gebed voor het eten.
En wachten tot de monniken klaar zijn met eten.
Buiten was ook nog een vijver. Hierin zwommen vissen. Best grote vissen, maar heb begrepen dat de vissen niet gevangen mogen worden om op te eten, daarom kunnen ze zo groot worden. Ik kreeg een zakje met visvoer en daaruit gooide ik af en toe een paar korrels in het water. Onder de brug krioelde het van de grote vissen op dat moment, die met hun bek open zoveel mogelijk van het voer probeerde op te vangen. Wanneer ik het voer naar een plek gooide waar ik geen vissen zag, kwamen er allemaal kleinere visjes die de kans kregen op het voer. Best wel leuk om mee te maken.
Voor de monniken gaan eten, monniken mogen gewoon aan tafel zitten en het gewone volk op de grond, wordt er een soort van gebed gehouden. Dan zit iedereen op de grond met zijn handen een Wai makend. Een Wai is de hand tegen elkaar vlak voor het gezicht houden. De manier waarop Thaise mensen elkaar ook groeten. Aan het eind van het gebed, gaan de handen van elkaar en op de vloer, een paar keer doen ze dit. Daarna gaan de monniken eten. Na de maaltijd volgt er weer zo'n gebed met eenzelfde afsluitingsritueel. Ik deed het natuurlijk helemaal fout. Ten eerste ging ik verkeerd zitten. Met mijn rug naar het Boeddha beeld, maar dus wel met mijn gezicht naar de rest van de zaal, want wij zaten toevallig in de hoek. Pen moest dit natuurlijk even corrigeren, maar de monniken bij ons in de buurt leken het best wel vermakelijk te vinden, want ze lachte er hartelijk om. Ook de afsluiting had ik niet gelijk helemaal door, maar de monnik bij ons zij dat het niet erg was.
Toen we naar de arme tempel gingen was het ongeveer hetzelfde, alleen hier maakte ze van het gebed geen gebruik van geluidsapparatuur. Maar wel werd er eten meegenomen. Hier moest Pen trouwens de afwas doen. Er waren ten slotte maar 2 monniken en wij waren de enigste bezoekers op dat moment.
Vraag mij wel af, hoe dat gaat wanneer meerdere mensen tegelijk naar deze monniken komen, ze kunnen dan toch niet al dat meegebrachte voedsel van al die mensen op eten. En bewaren kun je ook niet alles, want een koelkast heb ik niet gezien. Wel zag ik 2 stuks opstellingen met zonnepanelen. Op de enen heb ik in ieder geval een TV en soort van radio aangesloten gezien. Bij de andere heb ik niet kunnen zien waar de draad naar toe ging. Telefoon hebben de monniken middels mobieltje. Er was ook zo'n whiteboard waar een paar telefoonnummers opgeschreven waren.
Wel wordt er bij deze monniken het een en ander opgeknapt. Zo zijn er nu ook toiletten, en ik vond ze redelijk schoon. En vind je er ruimtes met Boeddha beelden.
Verder liepen hier een heel stel honden rond. Ook nog jonge puppies die nog aan moeders tepels lurkte en zelfs een dalmatiër.
Of te wel Khorat Zoo. Ik ben hier naar toe gegaan omdat de vader van Pen graag wilde. Zelf had ik er niet zo zin in. Ik had nog de ervaring van een paar maanden eerder in de Chiang Mai Zoo in mijn hoofd. Het weer was toen weliswaar veel warmer. Maar die dierentuin lag ook nog eens aan de voet van de berg. Dat betekent dus dat je steeds een heuvel oploopt en weer af. En dat met ruim 30 C. Daar had ik dus geen zin in. Verder lijkt het mij dat zo'n dierentuin stinkt, zeker als het warm weer is. Maar het viel allemaal reuze mee. De dierentuin blijkt in een zeer uitgebreid vlak stuk terrein te liggen. Ook hier zag ik treintjes die je over het hele park vervoeren. Bij aankomst had ik iets over me van de dierentuin van Wassenaar. Gelijk de ingang aan een zeer drukke verkeersweg. Er is in de buurt van dit park nog meer evenementen te doen zag ik. Zoals een western park met paintball. Voor de liefhebber die in de buurt mocht komen. De toegang was maar 140 Baht voor 4 personen inclusief chauffeur en 60+-er. Verder dienen voor enige shows in het park en de rondrit met het treintje ook nog betaald te worden. Ongeveer 20 Baht per persoon. Er was een zeeleeuwen show. Denk ik, wanneer ik het woord "seal" goed vertaal en een slangenshow tijdens ons bezoek te bewonderen. De slangenshow vond ik niet zo geweldig. Iemand die een slang een beetje past, tot hij zich verdedigend wat agressief opstelt. En een danseres en danser die de bek van de slang in de mond neemt. Maar de kinderen die in het park aanwezig vonden, vonden het natuurlijk prachtig. Er bleken die dag een aantal klassen padvind(st)ers in het park aanwezig te zijn. Ik geloof al kinderen die dat geen school hadden, De zoon van Pen was ook al thuis. En het buurmeisje was aanwezig die ochtend bij het ontbijt, ze was blijven slapen bij oma.