Van Phitsanulok naar Udon Thani
Van Phitsanulok naar Udon Thani
Het busstation van Phitsanulok was flink veranderd sinds ik daar 3 jaar geleden voor het laatst was. Er wordt nu ook rekening gehouden met buitenlandse reizigers, getuigen de vele Engelstalige weergave van diverse plaatsnamen. In ieder geval werd duidelijk dat vanaf dit station diverse richtingen als volgende bestemming gekozen kunnen worden. Alleen willen reizigers nog iets meer informatie, zoals om welke tijden er bussen rijden naar de diverse bestemmingen. Wanneer je in Thailand op een station naar de vertrektijd komt informeren, kun je altijd direct op de eerstvolgende opstappen. Maar vragen om welke tijd de volgende bus gaat, doe je in Thailand niet.
Ik wilde dus naar Udon Thani. De bus er naar toe gaat om de 2 uur. Ik was er om 8 uur 's morgens. De eerste ging om 08.30 uur. Maar het brommertje dat ik gehuurd had, hoefde ik pas om 11.00 uur in te leveren. En het verhuurbedrijf is eigenlijk gesloten op zondag. Maar voor inleveren zou er om 11.00 uur iemand aanwezig zijn. Wat zou betekenen dat ik dus de bus pas om 12.30 uur kon nemen. Maar toen ik net na negenen bij het kantoor ging kijken, was er gelukkig iemand aanwezig. Dus snel dat brommertje ingeleverd en terug naar het hotel en de koffer gepakt en naar het busstation.
Het buskaartje kostte 229 Baht voor een trip van zo'n 400 km. En deze keer
kreeg je bij het kaartje ook een stoelnummer opgegeven.
De bus kwam een half uur voor vertrek al aanrijden. Gelijk sprongen er mensen
op, om maar vast in de bus te gaan zitten. Omdat ik nog geen zin had om al in de
bus plaats te gaan nemen, heb ik plaats genomen op een stoeltje vlak voor de
bus. Wel heb ik mijn koffer vast in de bagageruimte van de bus geplaatst. En een
fles water voor onderweg aangeschaft. En er zouden heus onderweg nog wel
sanitaire stops plaats vinden, waar eventueel nog iets te eten en te drinken
gekocht kon worden.
Toen ik uiteindelijk ook de bus inging, bleek er dus iemand op mijn stoel te
zitten. Maar hij dacht dat degene achter hem op de verkeerde stoel zat, dat werd
hem en een aantal voor hem duidelijk gemaakt, dus moesten er een aantal
verhuizen die allemaal op de verkeerde stoel zaten. De mensen aan de andere
zijde van de bus die wel goed zaten hadden hier veel lol over. Had mij niet
uitgemaakt, als ik maar geweten had wat zijn stoel was, dan was ik daar gaan
zitten. Maar daar bleek dus ook al iemand te zitten en dan had ik misschien die
hele bus langs moeten gaan. En ik ben al zo verlegen.
De rit naar Udon Thani ging een stuk over de snelweg en stukken over binnen door wegen. Deze keer stapte er onderweg nog meer mensen bij in en wat minder uit. Waardoor er niet voor iedereen zitplaatsen waren en sommigen moesten staan in het middenpad. Er werd nu onderweg vaak gestopt bij echte busstations en echte bushaltes om mensen in te laten stappen. Uitstappen kan zoals altijd op iedere willekeurige plek. De rit ging deze keer ook door en vooral, had ik de indruk, enige tijd bovenop de bergen. Vond het een mooie rit en heb onderweg dus door het raam nog heel wat foto's geschoten. Onderweg hadden we nog een fikse regenbui, maar in de bus zaten we droog en koel door de airco.
De chauffeur leek me geen goede bestuurder. Heb me er aantal keren over verbaasd dat hij stopte voor de weg weer omhoog ging. En dan vanaf stilstand de berg ging optrekken. In plaats van wanneer je al een lekker vaartje heb, dit vast te houden en te gebruiken om de heuvel op te rijden. Het waren wel bergen, maar richting Udon ging het omhoog niet echt steil. Wel de berg af aan de andere kant ging vaak wat steiler. En haarspeldbochten waren er maar een paar. Maar goed, hij was zo.
Ergens in het begin van de rit, stond een andere bus voor ons stil. Deze bleken pech te hebben. De chauffeur stopte. Maar hem werd duidelijk gemaakt dat de problemen verholpen waren, dus reden we weer verder. Op het busstation even verderop waar we een tussenstop hadden, kwamen zij zo'n 5 minuten na ons ook binnen rijden. Dus de problemen waren inderdaad verholpen. Gelukkig maar voor die passagiers.
Na bijna 6 1/2 uur, rond 17.00 uur kwamen we dan eindelijk in Udon Thani. Op
internet had ik naar hotels in Udon gegoogled. En had er een aantal gevonden.
Had mijn voorkeur laten uitgaan naar City Lodge. Dus de tuktuk chauffeur die op
me af kwam, verteld dat ik naar de City Lodge wilde. Zijn collega legde hem uit,
waar dat was. Maar dat adres bleek niet te kloppen. En ik had alleen de namen
van een aantal hotels opgeschreven en geen adressen.
Hij onderweg nog aan mensen vragen. Toen uiteindelijk maar een ander hotel
genoemd, waarna hij mij naar het
Napalai hotel bracht.
Het Napalai hotel is een zeer mooi hotel. En kost maar 900 Baht per nacht, inclusief ontbijt. Het ontbijt is hier wat beter geregeld. Er staat een kok bij de ingang die voor een ieder die dat wenst een omelet bakt. Verder de gebruikelijke rond gebakken eitjes, de worstjes, plakken ham. En uiteraard voor de Thais een ontbijt met rijst. Hier kun je bij het ontbijt trouwens ook melk krijgen. Zie je niet vaak in Thailand.
En er is een mooi groot zwembad, dat wel degelijk gebruikt wordt. Iedere middag zie je vooral kinderen er gebruik van maken.
Mijn kamer was op de bovenste verdieping, de 12e. Heb vanaf het dak nog wat foto's van de omgeving genomen. Achter het hotel blijkt een heus voetbalveld te liggen.
En zo te zien een sportzwembad uit lang vervlogen tijden.
Zo'n 60 km onder Udon Thani ligt het nationale park Phu fuilom. Een mooi park boven op het gebergte onder Udon Thani. In het park zijn veel verwijzingen naar prehistorische dieren. En omdat het op hoogte ligt, is er een mooi uitzicht over de omgeving en bossen rondom het park. Er zijn picknick tafels aanwezig.
Hier neemt de tuinman even een pauze om voor mij te poseren.
Vlak onder Phu fuilom ligt de waterval Than Ngam. Maar waarschijnlijk doordat dit de droge tijd is van het jaar, is deze opgedroogd. De vele lege eetkraampjes tonen wel aan dat er regelmatig gebruik werd gemaakt om deze waterval te bezoeken. Nu bleek het dus stil.
De wandeling naar de droge rivierbedding was in ieder geval een makkie. En een van de weinige keren dat je naar beneden moet om naar de waterval te gaan. Meestal moet je daarvoor eerst een stuk omhoog klimmen. Maar het suk dat ik heb afgelegd was redelijk goed te bewandelen. Maar ik weet natuurlijk niet hoeveel water er normaal naar beneden kan komen bij deze waterval.
Op zo'n 20 km ten westen van Udon Thani ligt de tempel Pa Bankou. Het heeft weer een aparte vorm. En ligt in een afgelegen gebied.
Het blijft me altijd verbazen. Ergens in het niets staat dan ineens zo'n tempel.
Van binnen lijken de tempels vaak altijd hetzelfde.
Ook het plafond wordt nooit vergeten.
Ten noorden van Udon Thani ligt de grensplaats met Laos, Nong Khai. Thailand wordt van buurland Laos gescheiden door de Mekhong rivier hier.
Hier is de Friendship brug die Thailand met Laos verbindt. Het was erg druk aan de Thaise kant van de grens. De douane post ligt voor Thailand enkele tientallen meters voor de brug. De grenspost aan de overkant is dus niet te zien. Zelfs de brug is vanaf de Thaise grenspost niet te zien.
Maar even verderop vanaf de kant is de brug dan wel te zien. Lijkt een beetje
op de Hollandse brug, zou me niets verbazen dat Hollanders hier iets mee te
maken hebben.
Als de brug dan maar geen metaalmoeheid krijgt zoals de Hollandse brug.
Verder hier nog wat plaatjes van de kust van de Mekhong rivier.
En hier de boulevard van Nong Khai.
Het plaatsje zelf biedt een aardige markt voor wie nog wat souvenirs vanuit Thailand mee wil nemen op zijn verdere reis.
Vlakbij Nong Khai kwam ik ook langs dit park. Er staan enorm veel beelden. Vaak Boeddhistisch, maar ook (volgens mij) fantasie. Jammer is dat de teksten onder de vele beelden alleen in het Thais zijn gebeeldhouwd.
Vond uiteindelijk deze meute honden wel opvallend. Beetje veel fantasie, maar ook duidelijk seksueel getinte fantasie van de beeldhouwer. Kijk maar naar geslacht van die hond op het laatste plaatje. En zo waren er meerdere honden afgebeeld.
Ban Chiang is een kleine plaats van een halve km2 groot. In 1967
werd bij verassing ontdekt dat dit gebied al sinds de prehistorie bewoond was.
Toen werden er namelijk bewijzen gevonden van een prehistorisch kamp en de
ontwikkeling daarvan over een lange periode van het vroeg neolitische tijd tot
de Bronzen en IJzeren tijd.
De ontdekking hiervan vond per toeval plaats. Normaal worden in laboratoria
prehistorische opgraafplaatsen ontdekt door een systematisch onderzoek. Maar in
juli 1966 struikelde een student van Harvard, tijdens een wandeling met een
vriend uit het plaatsje, over een tak. Toen hij daar voor over gebogen op de
grond lag, zag hij een cirkel voor zich. Het was hem duidelijk dat dat de
bovenkant van een pot of iets dergelijks moest zijn. Toen hij om zich heen keek
zag hij meerdere van deze cirkels in de grond. Hij realiseerde zich toen dat hij
op een prehistorisch begraafplaats stond.
Het museum van Ban Chiang, een plaats op zo'n 60 km ten oosten van Udon
Thani, is niet groot. Je bent er waarschijnlijk gauw op uit gekeken. Maar ik heb
er verassend genoeg nog lang over gedaan. Dat komt waarschijnlijk doordat ik wat
probeerde te begrijpen over de ontdekking en dat was gelukkig in het Engels.
Ik begrijp hier nu uit dat Ban Chiang de vroegste menselijke beschavingsresten
ter wereld heeft. En dat allemaal door een paar potten. Nooit geweten dat deze
potten gebruikt werden om mensen in te begraven. Kleinere potten zijn dan ook
voor kinderen. Verder leerde ik hier dat de beschilderingen niet zijn om een pot
enigszins te verfraaien, maar meer een soort van handtekening zijn. Verder vond
men bewijzen dat deze mensen niet alleen leefde van de jacht, maar ook van wat
het land opleverde. Bewijzen zijn er dat ze waterbuffels gebruikte om het land
te ploegen. Ook ontdekte men dat hier al sprake was van de rijstbouw.
De bewijzen werden verder niet alleen geleverd door de opgravingen, ook hebben bewoners van het gebied spontaan hun eigen vondsten ingeleverd en verder heeft de politie in beslag genomen handel van illegale handelaars ingeleverd.
Hier moest ik weer eens een toegangskaartje kopen. Kostte maar 30 Baht.
In 1992 is Ban Chiang door UNESCO tot wereld erfgoed verklaard.
In Udon Thani rijden deze Tuktuk's rond. Het leken
mij op het eerste gezicht echte scheurijzers, maar niet was minder waar.
Ze maken inderdaad een hoop herrie, maar lijken uitgevoerd met een
snelheidsbegrenzer. Ze gaan dus niet zo hard. Dus niet zo geschikt voor een
verre tocht buiten de stad. En toch kwam ik ze buiten de stad vaak tegen. En
echte taxi's eigenlijk niet. Of ik herken de echte taxi in Udon Thani niet. En
ik heb in 4 dagen Udon Thani maar 1 taxi meter gezien, dus die zijn het niet.
Ja, ik had het niet verwacht. Maar er is 's nachts leven in Udon Thani. Er zijn zelfs de bekende bierbarretjes zoals ik dat ken van bekende toeristen plaatsen in Thailand, zoals Pattaya. Het zijn er niet zoveel, het is zover is kan vertellen verdeeld over 2 straatjes in de buurt van de station van Udon Thani. Hier is trouwens ook iedere avond markt.
Ook is er in Udon Thani een heuse gogo bar, Wolverine. Uiteraard ben ik even
binnen geweest. Binnen is een hele grote zaal, waar het behoorlijk donker
gelaten wordt. Airco, als het er is, wordt niet gebruikt. Dus is het er best wel
een beetje warm, gelukkig niet te gek. Omdat het zo donker was, kon ik het niet
goed zien, maar ik zou zeggen er is zelfs een 2e ring aanwezig. Weet alleen niet
of het wel nodig is. Het leek erop dat ik de enige klant was. En ik was ook zo
weer weg, na 1 biertje. Daar lieten ze me trouwens wel mee schikken. Gieten ze
me flesje in een glas, maar gelukkig zat er ijs in het glas, dus toch koud bier.
De muziek stond normaal naar Thaise begrippen, dus keihard. En hoewel ik nooit
in de Arena ben geweest, heb ik nu een indruk van de slecht akoestiek van de
Arena. Verschrikkelijk.
Onder het hotel, kwam ik bij toeval achter zit een heuse disco, Mamba. Ik
zocht een parkeerplaats voor mijn brommertje uit de zon. En om de hoek van het
hotel lag daar de ingang van de disco. Uiteraard op een avond even geweest. Het
was niet overdreven druk. Biertje viel mee, kostte maar 80 Baht. Er waren leuk
geklede dames aanwezig. Ze waren alleen met aankleden vergeten het bovenste
knoopje van een broek dicht te doen. Of ze zijn zoveel aangekomen, dat dat niet
meer ging.
Er was ook een optreden van een band bestaande uit jongens en meisjes, zang en
dans dus.
Dit zijn echt mijn beste foto's uit de disco.
