Chiang Mai
Mijn hotel hier is het Lai Thai Guesthouse. Er staat hier een link www.laithai.com maar heb deze niet kunnen controleren. Anders is er nog de mogelijkheid de link te benaderen via http://chiangmai.pagina.nl/. Onder het kopje hotels moet hij erbij staan. Het heeft een mooi zwembad.
Chiang Mai is duidelijk een oude stad. Op de kaart die ik van Suwat, de taxi chauffeur, kreeg zie je duidelijk dat de eigenlijke stad wordt omgeven door een stadsgracht. Wanneer je hier persoonlijk bent, heb je dat overzicht natuurlijk niet meer. Wel zie je nog restanten van wat een stadsmuur was. Dus werd de stad vroeger beschermd tegen vijanden van buiten door middel van een stadsmuur en een gracht. Nu dat niet meer nodig is, dient dit alles ter versiering van de oude stad.
In deze oude kern vind je heel veel tempels, zo heb ik ontdekt. Maar ook hier net buiten vind je veel tempels. Dit maakt een bezoek aan deze stad zeker de moeite waard.
Er vindt ook nog veel onderhoud plaats aan hun heiligdommen.
Buiten de stad is zeer veel georganiseerd om toeristen te lokken. Zo zijn daar de olifanten die in de historie van Thailand altijd belangrijk zijn geweest. Maar ook wat meer decadente zaken als, honden, apen en slangen shows. Voor wie er van houd, moet je ze zeker gaan bekijken. Er is zelfs een apenschool.
Wandelend door Chiang Mai ontdekte ik dat veel taxi chauffeurs zich blijkbaar proberen te verdiepen in wat de toerist wil. Allemaal hebben ze mappen bij zich om toeristen te verleiden tot een ritje met hen. Het zijn gewoon rijdende reisbureautjes. Bij het station stonden veel taxi chauffeurs toeristen op te wachten. Ze kunnen je helpen aan een hotel. En als de toerist naar een olifantenshow wil, of een slangenshow zal hij hem graag begeleiden. Bij een chauffeur zag ik zelfs op de auto staan: "Volunteer Tourist Assistent". Ga je met een chauffeur van straat in zee, dan vermijd je de gang via een reisbureautje, waarvan je er hier ook tientallen treft.
Een van de dagen dat ik hier was, was een boeddhistische heilige dag. 's Morgens merkte ik dit eigenlijk al realiseer ik mij achteraf. Ik reed op de fiets en moest net als al het overige verkeer stoppen om dat er een lading schoolkinderen overstaken. Dit ging gepaard met wat muziek.
De kinderen hadden bijna allemaal gele emmers bij zich. Deze gele emmers zie je vaak bij boeddhistische ceremonies. Dan worden zij gevuld met eten en aan boeddha geschonken. Maar in deze emmers, zo zag ik later zat levende vis. De kinderen staken de weg over, liepen over de brug om aan de andere kant van de rivier de vis terug aan de rivier te geven.
Later op de avond merkte je weer deze speciale dag door de drukte bij allerlei tempels. En doordat veel barren op deze dag gesloten waren. De barren welke wel open waren, waren maar half open. Dat wil dus zeggen de deur op een kier en de muziek zachtjes.
De chauffeur, Suwat, met wie ik had afgesproken dat hij me naar de olifantenshow zou brengen, heb ik natuurlijk niet meer gezien. Hij stuurde namelijk een ander, Prapat. Hij was al voor negenen aanwezig. Ik ging eigenlijk de was ophalen welke ik naar de "Laundry" had gebracht. Maar dat heb ik toen maar gedaan toen we weer terug waren. Ook deze man had een map met aanbevelingsbrieven in zijn auto liggen. Daar zaten aanbevelingsbrieven bij van toeristen van allerlei verschillende nationaliteiten. Prapat was zeer vriendelijk, zorgde ervoor dat ik niets mistte. En sprak redelijk goed Engels. Hoewel ik Thais spreek, is het nog steeds niet perfect, en mis ik nog wel eens iets van de communicatie, daarom is het handig wanneer er iemand in de buurt is, die Engels spreekt. Onderweg vertelde hij wel allerlei zaken in het Engels over wat er verbouwd werd, waar we op dat moment reden. Maar dan had ik het juist weer omgekeerd, omdat ik heel veel fruit en groenten ken met hun Thaise naam, maar niet met de engelse naam.
Bij de ingang tot het olifantenkamp, moest ik dan 1250 Baht betalen. (25 Euro). Dit hield dan in: Olifantenshow, Olifantrijden, rit met Ossekar, Lunch en Bamboe vlot.
In het kamp loop je even rond. Daar kun je de olifanten even bekijken. Je kunt bananen voor ze kopen en ze dat voeren. Daarna ging men met een aantal olifanten de rivier, naast het kamp gelegen, in. Daar werden de olifanten gewassen. De toeristen trouwens ook, door de olifanten hun volgezogen slurf richting ons te laten spuiten.
Ze hadden ook nog een klein lelijk olifantje een broekje en een shirt aangetrokken.
Daarna was er de olifantenshow. Dit hield in dat zij wat oefeninkjes deden. Een paar zware bomen gezamenlijk verplaatsen. Wat tegen een balletje trappen. Die olifant had daarin een goed schot. Dat die nog niet gescout is. Hij beheerste trouwens ook het in een keer raken. En hij kon uit zijn slurf uittrappen. Ze lieten de olifanten ook even dansen op Thaise muziek.
Na de show, gingen we naar een soort steiger, vanwaar we op de rug van het op de olifant gebonden zitje konden plaats nemen. Ik kreeg de indruk dat de olifant waar ik op zat er eigenlijk niet zoveel zin in had. Die jongen die hem op zijn huid zat, moest hem erg vaak aan moedigen. Zo'n rit is een hobbelig gedoe. Vooral de afdalingen daarin zijn wel een beetje eng. We wandelde eerst door de rivier heen om deze gewoon over te steken. Na een wandeling, moesten we even verderop weer terug oversteken. Veel Olifanten begeleiders waren van hun olifant afgestapt. En lieten de toeristen zogenaamd in de steek met hun olifant.
Tijdens de wandeling liep er ook een klein olifantje met zijn moeder mee. De begeleider bij moeder, was ook afgestapt. En begon de kleine een beetje te pesten, door op zijn rug te klimmen. Dan begon die kleine te steigeren en hem achterna te rennen. Dat was zeer grappig.
Aan het eind van de rit, kwamen we in een klein dorpje met huizen en waar ze voorbereid waren op onze komst, met winkeltjes met souvenirs. Daarna was het in de ossekar weer terug naar het kamp. De ossekarren hebben allemaal houten wielen, maar die van mij had natuurlijk weer uitgerekend een lekke houten band. Dat dacht ik te horen, maak het bleek om de rem te gaan.
Terug in het kamp gingen we aan de lunch. Hiervoor was een buffet opgesteld waar we zelf onze borden konden vullen. Als een echte Hollander ben ik natuurlijk 2 keer gegaan. Wat dat betreft heb ik Nederland goed vertegenwoordigd.
Na de lunch was het opstappen op het bamboe vlot om de rivier af te zakken met de stroom mee. Dit was een aangenaam ritje door de natuur. Vaak was het er erg stil. Alleen af en toe verstoorde een langs rijdende auto boven langs de berg de stilte. Tijdens het tochtje zag je bijvoorbeeld een paar watervalletjes die ook in de rivier uitkwamen. Er waren een paar kleine stroom versnellingen, maar niets verontrustends.
Ook kwamen we langs een paar mensen die ons in het water stonden op te wachten, met de bedoeling ons souvenirs te verkopen. Of een parlevinker met fris. Ook was er iemand zand uit de rivier aan het scheppen. En dat kieperde hij dan in zijn bootje.
Aan het eind stond Prapat me alweer op te wachten en verlieten we het olifantenkamp. Op de terugweg naar Chiang Mai brachten we eerst nog een bezoek aan een vlinder en orchideeën boerderij. De toegang hiertoe kostte maar 20 Baht. Ik persoonlijk vond de hoeveelheid en dus ook de diversiteiten aan vlinders zeer tegenvallen. Er waren namelijk voornamelijk witte, wit-zwart of bruin gekleurde vlinders. Terwijl ik gedacht had dat er veel meer kleuren vlinders zouden zijn.
Hierna had Prapat nog een bezoek aan een Indisch winkeltje op het programma staan. Dit bezoek is natuurlijk gratis, want die Indiër hoopt natuurlijk dat je bij hem iets koopt. Maar bij een bezoek aan Thailand ga je toch geen Indische souvenirs mee nemen. Trouwens tussen al die tapijten die hij had staan, stond niet eens een vliegende bij. Maar eigenlijk was dit laatse bezoek dus vergelijkbaar met die goedkope stedentrips die in Europa gegeven worden, waarbij je tijdens de rit met de bus de ganse tijd allerlei artikelen aangeprijsd krijgt.
In ieder geval was ik om 16.00 uur weer terug in het hotel om snel in het zwembad te kunnen duiken.
Ik heb er in Thailand al vaak naar uitgekeken, maar pas hier in Chiang Mai kwam ik ze tegen, huurfietsen. En absoluut niet duur: 50 Baht per dag. Fietsend door Chiang Mai viel het op dat ik veel minder last had van al die chauffeurs die mij hun diensten willen aanbieden. Tot dat er een voorbij kwam met een foto van de Body Massage Salon. Wat had ik dat gemist zeg, zo'n chauffeur.
Ik heb vooral door de kern van Chiang Mai gefietst. Dit is nog redelijk rustig. Er buiten is het verkeer toch iets om veel rekening mee te houden. Of je dat nu lopend of fietsend doet. KIJK ALTIJD GOED UIT JE OGEN. Het verkeer is minder ingesteld op het langzame verkeer dan in Nederland. Loop je bijvoorbeeld op een zebrapad, dan heb je niet automatisch voorrang zoals in Nederland. Hoewel je er in Nederland ook voorzichtig moet zijn. Behalve wanneer je een knappe vrouw bent. Nok viel het ook op hoeveel auto's in Nederland stopte, toen ze pas in Nederland was, en ze op een zebrapad liep. Dat is in Thailand dus duidelijk anders. Oversteken is een kwestie van geduld en een beetje brutaal zijn.
Wil je de fiets langer huren dan 1 dag, huur hem dan toch voor een dag. Bevalt hij niet breng je hem terug en ga je de volgende dag voor een ander kijken. Dat kan bij de zelfde zijn, maar ook bij een andere verhuurder. De eerste fiets welke ik huurde stuurde niet zo lekker. De tweede reed stukken beter en deze heb ik dus 2 dagen bij me gehouden. De beide fietsen welke ik gehuurd had, hadden beide 6 versnellingen.
Zittend aan een bar hoorde ik de thaise meiden praten over eten. En over Spicy. En of ik ook wat wilde eten werd mij gevraagd. Ik ben niet zo'n liefhebber van eten en dat dan de tranen in mijn ogen staan. Dus ik bedankte vriendelijk. Maar er werd mij duidelijk gemaakt, dat Spicy niet over het eten zelf ging, maar de naam van een tent was. Zelf dacht ik daarbij dus aan een nachtcafe of disco. Maar ter plekke werd het me pas duidelijk. Spicy is de naam van een restaurant hier in Chiang Mai en niet eens erg duur. Het is dus gewoon een nacht vreetschuur. Als westerling mocht ik natuurlijk het gelag betalen. En ik moet zeggen dat eten voor 5 personen inclusief wat te drinken en dat voor zo'n 500 Baht mij reuze mee viel. 10 Euro voor een nachtelijke vreetbui is in Nederland ten slotte niets bijzonders voor 1 persoon. Dit was dus voor 5 personen.
Ik weet niet waarom het white water heet, misschien omdat het water nogal bruist. Het maakt normaal ook onderdeel uit van een olifantenshow programma. Maar omdat ik dat van de week al gedaan heb, heb ik gekozen alleen voor de rubberboot te gaan. Het kostte 1250 Baht. En dat is inclusief halen, brengen, instructie, lunch, afvaart en gids. Ik moest in ieder gavel zorgen voor droge kleren. Ik heb dit gewoon geboekt via een reisbureautje. Er werd ook nog een opmerking gemaakt over wat voor schoeisel je het beste aan kunt trekken. Ik liet mijn slippers zien, dat zijn tenslotte de enigste schoenen die ik bij me heb. Daarmee was ik in het vliegtuig naar Thailand toe gestapt.
Ik werd 's morgens om 9.30 uur opgehaald met een VW bus, waarna nog 3 personen opgehaald moesten worden. Dit waren 3 duitsers: een jongen en 2 meiden. Daarna de rit naar het vertrekpunt met de rubberboot. Toen we in de buurt kwamen en over bospaadjes reden, kwamen we ook veel trekkers tegen. Deze mensen maakten een jungle trektocht. Da's in ieder geval niks voor mij. Op een gegeven moment bleek er plots een boom schuin omhoog over de weg te liggen. De jeep voor ons kon er net onderdoor. Maar die hoge VW bus waar ik in zat had daar toch meer moeite mee. Na enige minuten proberen waarbij het dak van de auto de boom raakte zijn we er toch doorheen gekomen. Even verderop haalden we 3 fietsers in. Bleken 2 Italianen te zijn en een Thaise gids. Toen we uitstapten bleek dat in de jeep 2 Canadezen, man en vrouw en een Engelsman te zitten.
Uiteraard komen de bergbewoners hun spulletjes aan ons proberen te verkopen, maar de meeste van ons komen daar dus niet voor. Let ook eens op de pijp die de oude vrouw in haar mond heeft.
We waren dus met zijn 9'n. Eerst gingen we lunchen. We kregen allemaal een bord met rauw kost en een bordje met een stuk kip en 3 kleine loempia's. Toen voor het eerst mayonaise in Thailand geproefd. Daarna kwam er ook nog fruit in de vorm van ananas en watermeloen.
Na de lunch volgde instructies in hoe te zitten, de peddel vast te houden en hoe te bewegen in de boot wanneer de kapitein dat zegt. Daarna nog instructie over het peddelen zelf. Vooruit, achteruit, snel en welke houding aan te nemen wanneer we konden stoppen met peddelen. Het viel me op dat ze het gewoon over links en rechts hadden.
Daarna volgde nog instructie hoe te handelen wanneer je te water raakt. Het vest dat we allen kragen houd je niet alleen drijvend het kan je ook nog beschermen tegen de rotsig, scherpe bodem van de rivier. We kregen dus allemaal een vest en een helm. Ik kreeg ook nog een koordje om mijn bril niet te verliezen wanneer ik te water zou raken.
Wat ik eerder al zei over het schoeisel; het is handig wanneer je een soort sandalen draagt, schoenen die je dus niet makkelijk verliest. Er waren er maar 3 met sandalen, daar hoorde ik gelukkig bij. De rest ging dus blootsvoet te water. Mijn camera heb ik aan de chauffeur gegeven deze volgde ons op de kant en nam regelmatig foto's met de diverse camera's die hij onder zich had. Mijn portemonnee moest ik in de auto leggen, wanneer iemand te water zou raken, zou hij zich mogelijk meer zorgen maken over zijn geld, dan over zijn lichaam. Ik had al weinig geld meegenomen uit voorzorg en ook geen bankpasjes, heb ook nauwelijks nodig gehad. Alles was ten slotte inclusief.
En na een geslaagde passage volgde dan vaak een hoog vijf. Hoewel we maar met zijn vieren in de boot zaten.
Het was een zeer leuke rit, Ik zat met de 2 Italianen in de boot en Dang de kapitein. Dang is een leuke gozer, die konstant grapjes maakte en ons nat wilde hebben. Na een aantal wat listige afdalingen, kreeg ik uiteindelijk de smaak echt te pakken. De rit duurde nu ongeveer 2,5 uur en ging over zo'n 9 km.
Onderweg zijn veel plaatselijke kijkers. Ook olifanten. We zagen ook nog een paar olifanten de rivier oversteken. Daar was nog zo'n kleintje bij die helemaal onder water ging. Alleen zijn slurf kwam af en toe boven water. En zijn moeder hem duwen.
Bijna aan het eind op een plek waar het wat rustiger was, deden we een spelletje. Helikopter. Iedereen moest achterin zitten. Ik tussen de 2 Italianen, Dang stond rechtovereind achter mij en trok aan een touw dat aan de voorkant vast zat de boot omhoog. De Italianen moesten tegen elkaar in peddelen zodat we ronddraaide. En natuurlijk zorgde hij ervoor dat we te water raakten. Maar daar hebben we hartelijk om gelachen. Het water was heerlijk om in te liggen.
Aan het eind heb ik met die Italiaan nog effe ons e-mail adres uitgewisseld, om onze foto's met elkaar te kunnen delen. Ik vond het een zeer geslaagde dag en zou het iedereen aan kunnen raden. De groep mensen die vandaag geboekt hadden en de thaise gidsen was een leuk gezelschap bij elkaar.
Tijdens diverse tochten zag ik borden met waterval en hotspring. Ik heb toen voor 900 Baht een auto gehuurd en ben deze gaan bekijken.
De toegang tot de waterval was zo'n 200 Baht.
en bij de geyser ook zoiets.
Het is zeker de moeite waard.
Bij de geyser is ook een camping aanwezig. Tenminste dat vinden ze in Thailand, dat dat een camping is. Maar als er geen kratten bier, staan vind ik het geen camping.
Bij de geyser was ook nog een mineraalbad. Daar ben ik dus ook nog even in gaan zitten. Dat kostte 50 Baht en 40 voor een handdoek. Het was behoorlijk heet water, maar wendde snel.
De toegang tot de geyser en mineraalbad was zo'n 200 Baht.
Toen ik een auto huurde en samen met de jongen van het reisbureau er op zat te wachten, vertelde hij nog een aantal dingen die de moeite waard zijn van een bezoek.
De tempel, Doi Suthep, op de berg en de Chiang Mai Zoo, vanwege de panda. Volgens hem hebben alleen China en de Chiang Mai Zoo de panda. Omdat ik geen telefoonnummer van Blijdorp heb om dit te kunnen bevestigen, ben ik er zelf maar effe wezen kijken.
Wanneer je naar de tempel gaat, kom je langs de dierentuin. Maar ik heb mij eerst naar de tempel laten brengen. De chauffeur wist te vertellen dat er 360 treden te beklimmen zijn, maar ik zou ook de lift kunnen nemen. Jullie weten dat ik een hekel aan liften heb, dus ben ik echt waar naar boven geklommen via de trap. Het viel reuze mee, maar het was zeer vroeg op de dag. Het viel mij wel op dat er veel mensen via de trap omlaag gingen en ik een van de weinigen was die de trap op ging.
Op de trap zijn kinderen aanwezig die voor toeristen poseren in klederdracht. Uiteraard voor geld. En ze zijn niet verlegen, zoals ze die 100 Baht die ik gaf uit mijn handen gristen. Er was ook een blank kind bij. Volgens mij een meisje.
Boven gekomen kan er door toeristen 30 Baht betaald worden. Het hoeft volgens mij niet. Maar er zou gecontroleerd kunnen warden, volgens het kaartje dat ik dus kocht. Ook stonden er een aantal gedragsregels op.
Hier zijn volgens mij de beeldjes met de verschillende houdingen van boeddha die belangrijk zijn in het boeddhisme, wat ik wel eens begrepen heb.
Het lijkt erop dat ze wel alles goudkleurig maken.
Verder kwam er ook nog een buslading Hollanders de berg op. Bij een van de tempels stond een bord met het verzoek te gaan zitten wanneer je een foto neemt. Maar dat geldt natuurlijk niet voor boeren. Ik mocht er niets van zeggen daar boven, want dat staat in de gedragsregels die ik zojuist had gekregen:"Toon geen afkeer jegens anderen". Maar ik ben nu niet meer op die berg en zij gaan mooi naar de ergernis top 10.
Daarna heb ik mij naar de dierentuin laten brengen door de chauffeur die op mij heeft gewacht. De chauffeur vertelde mij weer dat ik de panda waarschijnlijk niet zal zien. Het is een lui beest en blijft liever in zijn hok bij de airco, dan naar buiten te komen in de warmte. Waarschijnlijk zou ik het alleen via een monitor kunnen zien in zijn hok. Gelukkig bleek hij er naast te zitten of is hij niet op de hoogte dat er buiten zijn hok ook airco is.
Hij wist ook nog wat over de prijzen te vertellen, maar daar kwam ik zelf dus ook achter. Toegang tot de dierentuin is 40 Baht. Je kunt ook met je eigen vervoermiddel het terrein op. Of de opstapbus nemen, die je ten alle tijden weer bij diverse attracties kunt verlaten voor 20 Baht. Naar gelang met wat voor vervoermiddel je bent moer er voor betaald worden. Ik meen dat de auto het duurst was met 50 Baht.
De toegang tot de panda werd ook weer apart afgerekend en is voor toeristen 100 Baht, hun kinderen 50 Baht. Voor de Thai is het dus minder. Dit is voor het eerst dat ik deze dubbele prijzen mee maak. Ik had er vaak over gehoord. Maar men komt er hier gewoon voor uit. Het staat gewoon aangegeven.
Na de panda heb ik ook de rest van de dierentuin bekeken, maar eigenlijk was het het weer daar niet voor. Ook de dierentuin staat op een berg. Het is dus zeer zwaar rondlopen daar. Waarschijnlijk had ik ook die 360 treden van de tempel nog in mijn benen.
Veel dieren lagen lui de hitte uit te zitten, tot de avond zou komen, lijkt het mij. Dus verder is de dierentuin niet zo interessant.
Ben uiteindelijk ook weer een kaartje wezen kopen op het station om terug naar Bangkok te gaan. Daarbij heb ik gekozen voor een slaapwagon met airco en het bovenste bed. Weet op dit moment zelf ook nog niet hoe het er uit ziet, maar dat merk ik wel. Deze rit komt met de opties welke ik net opgenoemd heb op 651 Baht. Ja, zelfs voor het onderste of bovenste bed geldt een prijsverschil. Vertrektijd is 28 maart 16.00 uur en aankomst Bangkok 06.00 uur de volgende morgen.
Vanaf Bangkok moet ik dan nog vervoer regelen naar Pattaya, mijn volgende stop. Daar verblijf ik tot het eind van mijn vakantie in de Belgium Beer Bar in Soi Yamato. Ik had in Nederland al geregeld dat ik daar op 1 maart zou aankomen. En het ziet er naar uit dat dat gaat lukken. Volgens het spoorboekje moet deze trein van Chiang Mai naar Bangkok aansluiten op de trein van Bangkok naar Pattaya. Zo niet, dan zie ik dat in Bangkok wel weer.