De klokkentoren van Chiang Rai
Ik heb net als een
paar maanden geleden
wederom mijn intrek genomen in het Pimann
Inn hotel.
Deze keer hadden ze geen kamer in een van de huisjes, maar alleen in het
cellenblok. Kostte maar 450 Baht (9 euro) per nacht. De dame aan de receptie
verontschuldigde zich er nog voor, maar dat was nergens voor nodig. Eenmaal in
de kamer, heb je helemaal net meer in de gaten dat de gang er naar toe lijkt op
een gang van een gevangenis.
In de kamer mag niet gerookt worden, maar op de gang weer wel. Af en toe zie je wel eens zo'n zielig figuurtje dan op de gang zijn sigaretje roken. Op de gang hangen daarom op de 2e verdieping (waar ik mijn kamer) heb een aantal emmers met zand om de peuken in te doven.
De kamer ziet er verder normaal uit, met 2 eenpersoonsbedden, tv, koelkast en badkamer. En er is een airco, maar die is nu niet altijd nodig.
De klokkentoren van Chiang Rai
Een van de eerste avonden reed ik langs de klokketoren van Chiang Rai. Deze is fraai verlicht, het geel spettert er vanaf. Ik moest toen natuurlijk even stoppen om een fotootje te maken. Het viel me op dat er veel mensen rond de klok hingen dat verbaasde me wel enigszins. want het mooie heb je op een gegeven moment toch wel gezien.
Ben toen de volgende dag overdag nogmaals langs gereden om foto's bij daglicht te schieten.
Kom ik de volgende dag toevallig weer langs zie ik de toeren geheel in het blauw. En daarna veranderde de kleur weer. Ik ben toen wederom gestopt om het aan te zien, maar had op dat moment geen camera bij me om een foto te nemen.
Wel had ik door dat dit iedere avond wel eens plaats kon vinden om 21.00 uur. Dus ik de volgende dag terug om het showtje te filmen.
Mijn eerste dag weer in Chiang Rai ben ik naar Doi Tung gereden. Doi is Thais voor berg, dus de berg Tung ben ik geweest.
Dit is jaren de woning van Srinakarindra, de prinses-moeder, 21 October 1900 – 18 July 1995) de moeder van de huidige koning van Thailand, Bhumibol, geweest wanneer zij in Thailand verbleef. Zij verbleef ook graag in haar woning in Zwitserland.
Haar formele naam en titel luidde Somdej Phra Srinagarindra Boromarajajonani. In Thailand werd ze ook vaak Somdej Ya, "the Royal Grandmother". Voor de bergbevolking voor wie zij zeer speciaal was, werd zij Mae Fah Luang, "Royal Mother from the Sky", of "The Heavenly Royal Mother" genoemd.
Zij hield veel van tuinieren.
In het paleis zelf mocht niet gefilmd of gefotografeerd worden. Ook mocht je
geen schoenen dragen, die deed je uit voor het betreden van de woning en er
waren plastic zakjes om ze dan in te doen.
Voor het betreden van de berg, bleek al dat mijn broek niet voldeed, te kort, en
kreeg daarom een zeer ruime broek aangereikt met een koord om het vaste te
knopen opdat hij niet afzakt. Ik was niet de enige, wel de enige westerling. Dus
ook de Thais waren hier niet van op de hoogte. Om me heen kijkend merkte ik dat
blote knieen uit den boze was, zag een paar meisjes met broeken die namelijk net
over de knieen hing, en die hadden niet die Billie Turf- broek gekregen.
Eenmaal binnen begon de rondleiding, eerst kregen we het verblijf van prinses Galayani Vadhana, de oudere zuster van Koning Bhumibol, te zien. Daarna gingen we een grote ruimte binnen met een foto van de prinses moeder, het is het fotootje hierboven waarop zij zittend is afgedrukt. Voor de foto lag een groot tapijt waarop we allemaal plaats moesten nemen en even moesten knielen voor het portret.
Verder werd het een en ander uitgelegd en aangewezen wat er zittend vanaf het
tapijt allemaal in de ruimte te zien was.
Aan het plafond waren afbeeldingen te zien van de stand van de planeten op haar
geboortedag. Daarom om heen de afbeeldingen van de dierenriem. En daarom heen
nog enige dieren afbeeldingen.
In een andere kamer had zij in een houten muur het Thais leesplankje gekerfd.
Daarna gingen we naar buiten om op het balkon van haar uitzicht te kunnen genieten. Helaas was het wat regenachtig met laag hangende bewolking. Dus het uitzicht ging letterlijk en figuurlijk de mist in. Op het balkon mochten de schoenen uiteindelijk weer aan, en gingen we buiten langs weer naar de voorkant van het paleis en de berg weer te kunnen verlaten.
Helaas voor mij was ik de enigste westerling en ging de hele tour in het Thais. En dat beheers ik echt niet genoeg. Wel kreeg ik 2 velletjes papier uitgereikt met de teksten van de tour. Hierop las ik pas dat ik niet mocht filmen en fotograferen, ik had het al wel geprobeerd, en toen wees iemand mij erop. Helaas was die ene foto ook helemaal mislukt.
De toegangsprijs vor het paleis bedroeg 80 Baht (1,60 euro).
Ook op Doi Tung ligt deze prachtige bloementuin. Helaas werd er veel onderhoud gepleegd en was het nogal bewolkt.
Ongeveer in het midden van de tuin staat het beroemde beeld "Continuty" gemaakte door de in Thailand bekende beeldkunstenares Mislam Yipinsoy.
De toegangsprijs tot deze tuin bedroeg 70 Baht (1,40 euro).
Wat dit is? Geen flauw idee.
Misschien deze boom, die zo te zien aan de dikte behoorlijk oud moet zijn.
En wat die kabouter er doet, begrijp ik ook niet. Was er helemaal allen. Niemand om het te vragen.
Door een schitterend gebied rijdend langs de Mae Kok rivier kom je bij deze waterval. Onderweg heb ik soms wel eens gedacht waar ben ik aan begonnen, want vaak ging de weg erg stijl omhoog en/of omlaag, vaak ook nog in een bocht zodat je weinig overzicht ha in wat de weg allemaal voor gaten en andere gebreken had en voor tegenliggers. tegenliggers waren er gelukkig weinig.
Eenmaal bij de waterval aangekomen, stond er nog een brommertje. Deze bleek achteraf van een Zwitsers stel te zijn.
Om de top te bereiken moest er nog aardig geklimd worden. En omdat de grond
nog best drassig was, was dit nog best link.
Maar eenmaal boven, bleek er weer handig een bruggetje gebouwd te zijn om ook
aan de andere kant van de waterval te kunnen staan.
Het ziet er misschien niet al te stevig uit, maar het had geen problemen met die 110 kilo van mij.
Pas op de terugweg zag ik het Zwisters koppel. De jongen was hier het water ingegaan. Weet niet hoe die dat geflikt heeft en ook net hoe hij er weer uit kwam. Door de klim en de afdalng was ik erg zweterig en wilde weer wat wind pakken met mijn brommertje. Het water ingaan zag ik niet zitten.
filmpje
Hier weer een geiser gevonden.
Hier komt het water naar boven.
Hier loopt het dan in over.
En ik rook al zo'n eierlucht.
Maar je kunt er ook andere dingen in opwarmen.
Dit is een voetenbadje
En hier mag je in voor 30 Baht (0,60 euro). Wel eerst effe afspoelen. Er
hangt een netje over zodat je niet verbrand in de zon.
Er wordt aangeraden niet langer dan 30 minuten te badderen, maar zolang hield ik
het echt niet vol, door de hitte.
En dit is de samenstelling van het bronwater.
Mae Sai is de meeste noordelijke grensplaats van Thailand met Birma. De grens hier wordt gemarkeerd door de Mae Sai rivier en de verbinding met Birma is dan ook een brug. Hier vind je ook de grootste grens markt van Thailand.
Voor toeristen is dit vaak de startplaats om toeristische plekken in Birma te bezoeken. Ik ben niet overgestoken.
Hier is de toegangspoort tot de brug.
En hier een kiekje van de brug vanaf het restaurant aan de rivier. Hier kwamen de raarste figuren op me af om handelswaar aan te bieden. En zelfs om me te begeleiden in Birma. Kreeg zelfs het paspoort van zo'n Birmees in handen gedrukt.
Stukje verder op nog een oversteekplaats: De tweede vriendschapsbrug.
Dit was ooit het handelscentrum voor Opium en heroïne handelaren. Van deze lang vervlogen tijden blijft alleen nog de herinnering en het prachtige landschap van 2 rvieren, de Ruak en de Mae Khong rivier, die 3 landen, Thailand, Laos en Birma, met elkaar verbindt.
Behalve van de kade genieten van het uitzicht kun je ook effe een stukje varen over de rivier.
Uiteraard is er ook een tempel, met grote Boeddha.
In de Gouden Driehoeh vind je ook dit Opium museum. Het is opgericht op initiatief van de prinses moeder, Srinakarindra, in 1988 om mensen in het Noorden van thailand en de rest van de wereld te leren over de achtergronden van Opium.
Het museum is opgezet om leuk, boeiend en onderhoudend te zijn en onderwijl informatie te verstrekken, het wordt 'edutainment' genoemd. Het heeft een oppervlakte van 5.600 vierkante meter. De tentoonstelling in de hal van Opium is het resultaat van bijna 10 jaar van onderzoek.
Hier leren bezoekers over de 5000-jarige geschiedenis van Opium: Hoe het eerst werd gebruikt door de Egyptenaren, later de Grieken en Romeinen, dat het een drug was om ziekten mee te behandelen, hoe het gebruik ervan over de wereld verspreiden, hoe imperialistische expansie Opium gebruikte in de economische kolonisatie en de controle van China, en hoe het uiteindelijk in de Gouden Driehoek en nu in Afghanistan alles en iedereen doineerde. Bezoekers leren ook over actuele vraagstukken van verslaving en illegale drugs, inspanningen om drugs controle, en de gevolgen van drugsgebruik en verslaving.
Ik vond dit museum machtig interessant, heb nog nooit zo lang in een museum rond gelopen. Ik las hoe de kolonisatie van Azie op gang kwam, hoe onze westerse voorouders met de handel in Opium China wilde veroveren. Opium werd in India gemaakt, daarvandaan verscheept naar China waar de Opium markt was. De opbrengsten werden dan weer gebruikt om Thee en specerijen naar Europa te vervoeren.
Ik las dat de eerste schepen 100 man personeel aan boord hadden, dat
opslagruimte gebruikt moest worden voor proviand en water. Later werd er een
nieuw schip, een clipper, ontwikkeld, dat minder dan 30 man personeel nodig had.
Dus minder proviand in voorraad en meer lading mogelijk Hoe de kapiteins van
deze schepen al door goede verdiensten tijdens de reis al na een paar reizen met
pensioen gingen. De lagere officieren gebruikte een deel van de opslagruimte
voor hun eigen handelswaar, de kapiteins pikte daar weer een deel provisie van.
Je zag in het museum dus duidelijk hoe de handel toenam.
De Engelsen wilde graag zelf aan het Chinese achterland direct leveren, maar de Chinese Regering verbood dat, er mocht alleen handel gedreven worden in de Chinese haven. De rest deed de Chinese zelf. Dit leidde tot de Opium oorlogen. Uiteindelijk kwam er een schikking, en vestigde de Engelsen zich in Hong Kong. Hier leefden ze volgens hun eigen regels en wetten. Ook alle Chinese die voor de Engelsen hier werkte vielen onder deze wetten. Dit leidde uiteindelijk tot de Boxer opstand van rond 1900. Hierbij kwamen de Chinese burgerbevolking onder aanvoering van religieuze groeperingen in opstand tegen de kolonisten en hun invloed op het vlak van handel, politiek, religie en technologie.
Hier zie ik wel een les voor de Nederlandse regering, want de aanhang van Wilders groeit maar en groeit. En toen wilde wij niet integreren in China, nu willen de Islamieten hier niet integreren.
Nadat bij de diverse landen het besef kwam dat verslaving aan drugs, Opium en heroïne, een internationaal probleem werd door; criminialiteit, prostitutie, etc. werden er conventies opgericht om gezamenlijk in actie te komen tegen de handel door het dus te verbieden en later de illegale handel die daarna op gang kwam te verbieden.
De 1e Opium conferentie vond plaats in Shanghai in 1909 en werd pas in 1912 in Den Haag ondertekend.
Thailand tekende dit verdrag ook, evenals het 2e verdrag in 1925 in Geneve. Maar pas in 1955 werd Opium in Thailand verboden.
Uiteraard wordt er ook verteld hoe de plant gezaaid en geoogst wordt en hoe het uiteindelijk gebruikt wordt. Verder is ook te zien welke bekende internationale mensen allemaal onder de invloed waren van drugs en of het overleefde (nog) of er toch aan onderdoor zijn gegaan. Zoals Elvis Presley, Maradonna, Eric Clapton, et cetera.
Na het betreden van het museum ga je door een hele lange gang met allemaal afbeeldingen in de wand.
De tocht die tevens door een stuk schip leidde met kanonnen en vrachtkisten leidde uiteindelijk naar de andere kant van de berg waar het museum uitmondde. Daar werd ik met een busje teruggebracht naar mijn brommer die bij de ingang stond.
De toegangsprijs tot het museum is 200 Baht (4 euro).
Ten zuiden van Chiang Rai, zichtbaar vanaf de snelweg naar Phayao, ligt deze
mooie, witte tempel.
Veel toeristen bezoeken deze tempel, zo ook vandaag.
Nog verder naar het zuiden, voor de grens met provincie Phayao, kom je langs de borden die verwijzen naar het Doi Luang nationaal park waar deze waterval bij hoort.
Dit is een mooie klaksteen waterval.
filmpje
De toegangsprijs tot de waterval en het park bedraagt 70 Baht (1,40 euro).
Zo'n 30 km ten zuiden van Chiang Rai, in de heuvels van Doi Chiang Hill ligt de hoogste waterval van Chiang Rai. Hier klatert het water zo'n 70 meter naar beneden. Omdat deze waterval in de buur van Chiang Rai stad ligt is deze zeer populair bij toeristen.
Wanneer je uiteindelijk bij het punt van de echte waterval aankomt, klatert het water nog in een aardige diepte. Zwemmen is best wel mogelijk. Enige Thais ook hier aanwezig gingen er in, bekijk daarvoor het filmpje maar.
Omdat de wind het water deed opvliegen en het zonder zonlicht daar best frisjes was, had ik niet de behoefte om geheel naar beneden te klimmen en aan de rand van het water te gaan staan. De camera kan ook niet echt tegen water. Andere keer misschien.
Ten noorden van Chiang Rai, op de weg naar Mae Sai, ligt in het Lamnakok nationaal park, de Pong Prabath waterval.
Deze studenten van de universiteit van Chiang Rai zijn onder toezicht van hun professor onder zoek aan het doen naar de kwaliteit van het water.
Ook onderzochten zij de steenvlieg die graag leeft op en onder de stenen in het water.
Laat ik er verder maar niet aandenken, al die beestjes in het water en gewoon genieten.
Heb hier in Chiang Rai nog een voetbalwedstrijd bezocht. Het ging om een heuse topper tussen CRU en Narathiwat. Ze staan momenteel respectievelijk 1 en 2 in de competitie. De clubkleuren van CRU zijn Oranje en die van de tegenstander komt overen met dat van ADO Den Haag.
Toen ik een kaartje ging kopen stonden er zoveel mensen voor deze tafel dat ik die tekst helemaal niet gezien had. Ik heb dus 20 Baht betaald voor het vak naast de VIP tribune.
Hier begeven de spelers zich het veld op.
Ik had begrepen dat voor de wedstrijd de cheerleaders aanwezig zouden zijn op het veld, en hoewel ik ongeveer 1 uur voor aanvang aanwezig was, heb ik ze niet gezien. Maar even goed een plaatsje o de tribune gezocht. Dat viel niet mee, want het was al aardig vol.
Ik zat blijkbaar in het vak met de harde kern.
Hier is men bezig met de warming-up. En de tribune loopt aardig vol aan de overkant.
De wedstrijd werd trouwens uitgezonden via de website van weahradio.
Ook het arbitrale trio warmt zichzelf op voor de wedstrijd.
De supporters waren voor de wedstrijd al aardig bezig.
En dan zijn we los.
Hier de rust stand. CRU staat achter. Maar ben blijft vrolijk zingen en lawaai maken.
Beelden ut de rust.
En daar gaan we weer.
Hier nog een spelertje van de VV Rozenburg.
En na de wedstrijd die uiteindelijk nogal tumultueus eindigde in 2-2 zochten de supporters elkaar op om elkaar te feliciteren en gezamenlijk te poseren voor de foto's.
Het werd dus vlak voor rust 0-1. Terwijl in mijn ogen CRU beter was. De 2e
helft zakte het van beide kanten wat in. En vlak voor de officiële speeltijd
verstreek, kwam CRU op gelijke hoogte 1-1.
Er kwam 4 minuten extra speeltijd bij wegens blessures, de jongens met de
brancard hadden trouwens een druk avondje. Dan lag er plots ineens een speler op
de grond op een plek waar de bal helemaal niet geweest was.
De strijd op het veld werd wat grimmiger, gezien de vele opstootjes. En weer
kwamen de gasten op voorsprong 1-2.
Maar echt in de laatste seconden maakte CRU weer gelijk 2-2. Eindstand.
Ik zat blijkbaar in het vak met de harde kern, voor de wedstrijd was men al
bezig met het zingen van de clubliederen; denk ik. Er werd in ieder geval
gezongen en lawaai gemaakt, ook gedurende de gehele wedstrijd gingen de trommels
door. Het was zo'n lawaai dat zelfs de vliegtuigen, die het nabij gelegen CR
airport aandeden niet gehoord werd. En ze kwamen echt laag over.
Deze jongens zouden niet misstaan bij een wedstrijd van het Grote Oranje van NL.
De wedstrijd was goed bezocht. Alle 3 de tribunes zaten flink vol en ook stonden nog mensen 3 rijen dik achter de hekken die de tribunes met elkaar verbinden.
Eerst effe de wedstrijd voorbeschouwen.
Hier de beelden uit de 1e helft.
En hier de 2e helft
Deze keer heb ik wat andere straatjes ontdekt in Chiang Rai. Namelijk het straatje achter het Wangcome hotel. Hier vind je wat bierbarretjes met dames, maar ook wat meer gewone barretjes en restaurants en massagesalons.
Ik ben eerst in de Coconuts bar geweest. De Engelse eigenaar leek me wel een
aardige gozer, kwam nog wel eens langs om een praatje te maken. Biertje was er
niet duur, ik had zo'n grote fles Tiger bier voor 100 Baht (2 euro) en de fles
werd in een koeler met ijs gezet. Drink natuurlijk niet direct uit zo'n grote
fles, maar uit een glas. Gaat 's morgens al vroeg open voor ontbijters, behalve
op zondag, ontdekte ik.
Zaterdagavond is party avond. Viel bitter tegen. Heb Manchester United op een
groot scherm gezien en na de wedstrijd gingen die paar klanten ook weg. Ik was
de laatste klant die rond middernacht vertrok. Had me biertje nog niet op!
Wat meer naar de klokketoren toe zit een straatje met de Lamyai bar en om de hoek in het steegje nog een paar barretjes. Ik kwam meestal in de Lamyai bar. Leuke muziek. Leuke hoelehoep.
Dat kaarten begreep ik niks van.
Dit is Sai.
In het steegje om de hoek zit ook een gogo bar. Vinden ze. Een ander barretje, helemaal aan de andere kant heeft uitzicht op de klokketoren. Daar heb ik een biertje genomen in afwachting van het schouwspel van die klok (zie boven). Daar vertelde ze dat er een gogo bar is verderop. Nadat het klokkespel gedaan was, rekende ik af., werd me gevraagd waar ik naar toe ging. Dus vertelde naar de gogo bar. Liepen ze allemaal met me mee en zelfs naar binnen. Was dus de enigste klant. Een van die meiden die mee naar binnen liep klom op het podium met de paal, trok shirt en broek (spannende BH en oma-slip) uit en begon te dansen. Heb me biertje opgedronken en weer weggegaan. Naar de Lamyai bar. En daar vroegen ze hoe ik de gogo bar vond!!!