Hoewel Udon Thani best veel buitenlands bezoek krijgt, was er op het busstation nauwelijks Engelstalige informatie voor handen. Alle plaatsen waarheen bussen vertrekken of vandaan komen, zijn in het Thais gesteld. Ik kan dat een klein beetje ontcijferen. Als ik enkele letters herken, kom ik soms toch bij de juiste naam uit. Maar vraag vaak wel even aan iemand voor bevestiging. Wat mij wel opviel dat hier wel vertrektijden van de verschillende bussen staan weergegeven. Hoewel de tekst Thais is, kun je verder wel de tijden aflezen.
In het hotel had ik plotseling een discussie tijdens het uitchecken. Ik wilde naar het busstation en wees daarbij in de richting van dat busstation. 't Is maar een paar honderd meter, was er de vorige dag nog langs geweest om de vertrektijden van de bus te bekijken. En ik was er vanuit Phitsanulok natuurlijk ook aangekomen. Het bleek dat Udon Thani nog een busstation had, die heb ik helemaal niet gezien. En omdat ik wist waar een busstation was, heb ik er ook niet naar gezocht. In ieder geval heeft het Napalai hotel een wegbreng service. De chauffeur, een piccolo van het hotel, wist helemaal niet waar dat busstation was. Dat moest ik hem wijzen.
Op het station ben ik eerst een kaartje wezen kopen, want van mijn bezoek de vorige dag, wist ik dat de bus al met 15 minuten zou vertrekken. Het kaartje kostte mij hier 80 Baht. Voor 130 km. Vlak voor de bus zou vertrekken, wilde ik een flesje water kopen voor onderweg, maar toen de bus aankwam begon iedereen zichte haasten en ook ik werd gemaand tot spoed. Iemand nam mijn koffer mee en legde die in de bagageruimte van de bus, en ik moest ook direct instappen. Toen we reden, bleek al gauw dat we naar dat andere station gingen en daar bleef de bus zo'n 5 minuten staan. Dus kon ik toch nog dat flesje water kopen.
De bus zat weer aardig vol en er moesten weer mensen blijven staan. Maar al gauw waren we met een lekker gangetje op weg. Er waren diverse stops waarbij nog meer mensen instapte en een enkeling uit. Zelfs nog een echt busstationnetje werd er aangedaan.
Deze chauffeur was duidelijk anders dan de chauffeur van de eerdere trip naar Udon Thani. Hij trapte hem veelvuldig op zijn staart en liet niet na om overige weggebruikers middels zijn schelle hoorn dat duidelijk te maken plaats te maken.
Bij aankomst op het station van Khon Kaen was er weer die hectiek van de meeste busstations. Er maakte mij klaar om alle taxi chauffeurs te negeren, want ik moest naar het toilet. Maar niemand kwam op mij af. Zelfs toen ik van het toilet af kwam, moest ik zelf nog op zoek naar een taxi (tuktuk). Maar snel een gevonden om mij naar het Kosa hotel te brengen voor 50 Baht.
Hier een plaatje van de welkomstpoort van Khon kaen.
Het
Kosa
hotel bleek bij aankomst niet bepaald mijn type hotel. Zag er al gelijk duur
uit. Zag ook een kamerprijs kaartje bij de receptie hangen waarbij de
goedkoopste kamer 1900 Baht kostte. gelukkig hadden ze dan ook alleen nog maar
suites, zodat ik ongegeneerd het hotel weer uit kon lopen. Nieuwe taxi geregeld
die mij voor wederom 50 Baht naar het Roma hotel bracht.
In het Roma hotel bleek ruim plek. Een kamer met airco kostte slechts 500 Baht.
Terwijl ik langs de diverse kamers naar mijn kamer liep, zag ik veel kamers die
zelfs nog goedkoper moeten zijn. Want wat in mijn kamer stond, was in de andere
kamers duidelijk minder. Vaak stond er alleen een bed en TV. Airco en/of
ventilator heb ik in de gauwigheid niet gezien. Maar ze hadden geen toilet of
douche, daarvoor zijn dan gemeenschappelijke toiletten en douches in dat
gedeelte. Mijn kamer heeft dus wel een eigen toilet en badkuip.
Hieruit bleek de hotel informatie die ik op internet had gevonden kwa prijzen over hotels in Khon Kaen niet echt te kloppen. Ik had via internet van de diverse plaatsen naar hotels gezocht met prijzen van liefst onder de 1000 Baht, maar voor een paar dagen voor 1500 baht en dan met zwembad vond ik ook niet erg. Maar alle hotels bleken tot hier toe prijzen te hanteren die onder de internet prijzen lagen. Het Kosa hotel bleek hier ver boven te zitten, en het Roma weer onder. Ik meen dat ik voor het Kosa hotel prijzen van rond de 1200 Baht was tegen gekomen en voor het Roma hotel van 900 Baht.
Achteraf bezien vraag ik mij af of het niet vreemd over moest komen bij een taxi chauffeur, om mij van het dure Kosa hotel naar het goedkope Roma te laten vervoeren.
Deze tempel in een buitenwijk van Khon Kaen heeft, heb ik mij laten vertellen, 100 miljoen Baht (=2.000.000 Euro) gekost. Daar doen ze bij ons niet voor.
Binnen, op de beneden verdieping, is een zeer ruime ruimte.
Er zijn in totaal 9 verdiepingen te bestijgen op deze tempel.
En iedere verdieping lijkt zijn eigen periode van Boeddha weer te geven.
Er is ook altijd onderhoud nodig.
Staand op een hoger gelegen verdieping geeft uitzicht op het meer bij de tempel en de omgeving en de stad.
Vlak achter de welkomstpoort staat dit monument. Hier komen regelmatig mensen hun respect betuigen. Maar heb geen idee waarvoor of hoe het monument heet. Maar het zijn wel aardige foto's. Toch?
Zoals overal in Thailand zie je ook hier straatventers. Op zich dus niet echt bijzonder. Je kunt echt alles kopen (kleding, eten, drinken, spulletjes, prullaria, et cetera) en je komt ze overal tegen. In Khon Kaen zelfs heuse boekkramen gezien, dat vond ik trouwens ook al bijzonder. Kom je ook niet vaak tegen.
Wat ik ook niet eerder heb gezien, een volkswagen, van waaruit koffie aan de man gebracht wordt. Maar als je in de buurt bent, en Starbucks is te ver weg of je te duur. Hier de tussenoplossing.
Ik ben redelijk lang nog in Khon Kaen gebleven. Maar heb betrekkelijk weinig gedaan. Ik was een beetje koortsig geworden en wat hoesterig en zelfs verkouden en dat bij ruim 30 graden. Voor het hoesten bij de apotheek een hoestdrankje gehaald en het verder rustig aan gedaan. Dus geen ritjes gemaakt op gehuurde brommertjes.
Ook al omdat het weer er steeds dreigend uit zag. Er kwamen redelijk forse buien soms naar beneden. Sommige dagen bleef het bij wat druppelen. Andere dagen was het wat heftiger.
filmpje van het weer deze week.
Heb het nachtleven van Khon Kaen dus van wegen bovenstaande niet geproefd.
Maar het is er wel.
Er zijn verscheidene barren kroegen en er is zelfs een discotheek, Zolta.
En ook hier weten ze leuke namen voor barren te verzinnen.
Zal dus nog eens terug moeten gaan naar Khon Kaen.
Omdat ik ben uitgenodigd voor een feessie in Phon ben ik daar naar toe gereisd.
Phon is een wat kleiner plaatsje in de provincie Khon Kaen en ligt zo'n 70 km ten zuiden van de stad Khon Kaen. Op de route naar Nakhon Ratchasima, dat wel.
Op het busstation van Khon Kaen, bleek ik voor 100 Baht in te kunnen stappen in de VIP bus naar Bangkok. Dit was duidelijk een ruimere bus, dan de blauwe buslijnen die ik tot dusver had gehad. En hij had 2 verdiepingen. De rit duurde alles bij elkaar zo'n anderhalf uur. En aan boord kwam regelmatig iemand van het buspersoneel langs om iets te drinken en te eten te verkopen.
Eenmaal in Phon werd ik voor 80 Baht met een tuktuk naar het Sabua resort gebracht, net 3 km buiten Phon.
De uitnodiging voor dat feessie had ook geregeld een verblijf in het Sabua resort in Phon. Voor 600 Baht per nacht.
Ik dacht geen geld voor een resort. Maar ik dacht ook: resort = zwembad.
Helaas geen zwembad. Ondanks dat wel een schitterend huisje, met airco en fan. Zelfs een koelkast en tv zijn aanwezig en een mooi betegelde, ruime badkamer.
Het welkomstcomité van het Sabua resort
De campingwinkel
Verder best wel een mooie bosrijke omgeving, maar echt veel buitenlandse toeristen zullen hier niet komen.
Het feest betrof een inwoner van Phon, die zijn dienstplicht in het klooster gaat vervullen.
Iedere zich zelf respecterende Thaise familie verwacht dat de mannelijke leden enige tijd in een klooster door zullen brengen als monnik. Het is dan de bedoeling om te leven in soberheid en te leven van de dankbaarheid van de mensen. Dus 's morgens vroeg om pad gaan, om de mensen een bijdrage te vragen, in de vorm van voedsel. Het is ook een periode van celibaat. Dus kontakt met vrouwen is ook niet toegestaan.
Voor de familie betekent dit dat er voorspoed verwacht mag worden.
Het feest zelf is dus waarschijnlijk zijn voorlopig laatste uitbundige feestje. Er gaat dan ook best wel wat drank in het rond.
Het feest begint met een optocht, waarbij het feestvarken door de wijk rondgereden wordt. Het feest begint voor sommigen een beetje onwennig.
Maar in de eerste wagen zit dus het feestvarken, met dat hoofddoekje.
Daar achteraan de dames met cadeaus en paraplu, vanwege de zonnestralen
En je zult het niet geloven, maar deze monnik zorgt voor het (knallende) vuurwerk.
Maar al snel komen de eerste tekenen van drank in de man. En hopelijk is dat ook drank op zijn broek. Of is het toch iets anders?
En achteraan, de geluidswagen. Ja, een kleine optocht. De man bovenop de wagen zorgt voor de kabels over de weg. Hij tilt ze effe op. Hij liever dan ik.
Maar als snel wordt het gezellig.
Af en toe, wanneer er sneller gelopen wordt dan de geluidswagen het kan bijhouden, snel effe schuilen voor de zonnestralen achter een grote struik.
En weer terug naar het feest.
En het zijn natuurlijk allemaal meezingers die van de geluidswagen afkomen.
Opa kan de optocht maar net bijhouden.
Af en toe kun je effe uitblazen wanneer je moe bent, aan de kant van de weg.
Ja, ik was daar echt hoor.
De plaatselijke bakvissen zijn ook naar het feest gekomen.
Maar de geluidswagen betrof geen CD'tje, maar een heuse 2 persoonsformatie, inclusief zangeres.
En wat doe je aan het eind van de optocht, als er nog bier over is? En het ijs op?
Ook aan kleintjes is gedacht met een heuse zweefmolen.
Maar daar zijn deze bakvissen weer te oud voor.
En 's avonds tijdens de voortzetting van het feest, ziet het feestvarken en toch nog steeds fris uit. Of zou dat de witte aankleding zijn?
En voor het feest is een heus podium gebouwd, waarop dansmariekes hun talenten laten zien.
Tijd voor een klein filmpje.