Zoals al vermeld had ik dus een complete reis vanaf Bangkok naar Koh Phangan vooraf geboekt en betaald. Dus op de bewuste morgen moest ik alleen nog zien op Don Muang airport, het oude vliegveld dat voornamelijk voor binnenlandse vluchten gebruikt wordt, te komen.
Ik had gedacht op het vliegveld iets te eten deze ochtend, dan dode de tijd dan wel een beetje nadat ik ingecheckt had. Het inchecken verliep voorspoedig, mijn koffer woog 19,9 kg en er werd niets van gezegd, meestal mag je voor een binnenlandse vlucht maar 15 kg meenemen. Ik kreeg een sticker met de tekst "Koh Phangan" op mijn shirt geplakt.
Voor de paspoortcontrole stonden 2 meisjes folders van de Burger King uit te delen, na de paspoortcontrole helemaal geen winkeltjes gezien. Er was zelfs geen water te koop.
Nadat alle passagiers in het vliegtuig zaten en we waren opgestegen werd er een snack en water uitgedeeld. Wilde je meer eten en/of drinken dan kon dat gekocht worden. Viel mij nochtans alleszins mee van nok air.
Vanuit het vliegtuig op Surat Thani werden alle passagiers die op dezelfde wijze als ik geboekt hadden naar Koh Phangan, maar ook de passagiers die dan voor Koh Samui gekozen hadden naar de bus gedirigeerd. Nadat alle passagiers volgens hun lijsten aan boord waren gingen we rijden naar de pier. Was nog een goed uur rijden.
Op de pier moesten we ons weer inchecken op de lijsten en kregen we een papiertje voor de boot. Het duurde nog effe, dus konden we hier wat eten en drinken kopen. En enige foto's van het uitzicht aan de kust.
Hier de catamaran die ons via Koh Samui naar Koh Phangan gaat varen.
Op Koh Phangan landen we in Thong Sala. Hier stonden allerlei taxi's klaar om passagiers naar hun eindbestemming te brengen. Ook wanneer je nog geen accomodatie had, kon dat nu al geregeld worden. Ik moest naar mijn hotel in Had Rin geboekt, voor 100 Baht kon ik in een minibusje stappen voor een rit van een half uur. Uiteindelijk was ik rond 18.00 uur in mijn kamer.
Ik had al via internet een kamer in het Delight Resort in Had Rin geboekt. Bij binnenkomst werd mij een aantal dingen verteld dat ik niet moest doen. Onder andere wanneer ik op het strand mij zou laten verven met lichtgevende verf, ik die verf niet aan met een handdoek van lichaam moest vegen, maar moest afwassen, anders zou ik kosten krijgen voor een nieuwe handdoek. Er waren nog meer van deze voorwaarden, waarbij ik eigenlijk ging denken, waarom niet; "Welkom in ons gastvrije hotel...". Maar kreeg meer de indruk dat men geen zin heeft in toeristen die op de Full Moon party afkomen. Dit hotel zit dus duidelijk op de verkeerde plek op dit eiland.
De kamers is verder niet veel mis, alleen de prijzen. 2000 Baht omdat het bijna Full Moon is, dan profiteer je er wel van. Maar voor 2000 Baht verwacht ik minimaal een koelkast.
Voor het eerst dus dat ik zeg, doe dit hotel niet, er moet echt iets beters zijn voor dit geld.
Koh Phangan is een niet al te groot eiland, in een half uus rijdt van het zuiden naar het noorden op een brommertje. De huur viel mee, 150 Baht per dag, brandstof varieerde van 40 tot 50 baht per fles.
Moest wel effe navragen of dit toch echt brandstof was.
De wegen zijn over het algemaan redelijk geasfalteerd, Om Had Rin te bereiken en te verlaten over de weg, zitten wel enkele behoorlijk steile hellingen. Wanneer je van het padje afwijkt zijn er behoorlijk moeizaam begaanbare zandpaden, met diepe scheuren erin .
Op de wegen kom je schitterende stukjes natuur tegen.
Tiijdens een stop om de dorst te lessen, waren
deze brutale rekels bij de buurvrouw eten aan het bietsen.
Zouden de ook blaffen?!!
De westkust vond ik op sommige plekken niet zo mooi, dit stukje werd voornamelijk door kite surfers gebruikt.
In het noorden vind je het plaatsje Had Chalklum. Hier heeft trouwens een Hollander een barretje "Cafe del Mar"
Reuze gezellige man, ik stond alleen nog maar op het terras of er werd mij toegesnauwd "WE ARE CLOSED". Het was wel 12.30 uur in de middag en hij zit aan het strand. Zal wel een wasserette zijn dan, van zijn zwarte geld. Hij heeft in ieder geval geen zin in toeristen.
Ook in Chaloklum een tempel, hier was ik wel welkom.
Vanaf Had Rin is dit de 1e waterval die ik tegenkwam, viel een beetje tegen.
Bij de Thong Nung waterval zag ik wat meer stromend water en andere bezoekers.
Hij heb er in ieder geval een kippetje aan over gehouden.
Deze waterval heb ik nooit beriekt. Zag vanaf de weg een bord met 4 km en na 3,5 km zag ik de kust opdoemen. En het pad was bar slecht. Op deze foto's zie je het niet zo, op de moeilijke punten had ik geen tijd om foto's te nemen.
De scheuren zijn nu nog simpel te overzien, maar stel ze voor in een bochtige afdaling of heuvel en dan niet met zand maar met brokkelige stenen.
Dit was eindelijke een waterval zoals het redelijk dicht in de buurt komt, van wat een waterval hoort te zijn.
Redelijk makkelijk bereikbaar ook.
Deze waterval viel ook weer tegen
Paradise waterval was de laatste die ik bezocht, althans probeerde. Ondanks de regentijd vielen de watervallen op Koh Phangan behoorlijk tegen.
Bijde deze nam ik een lastig pad, gelukkig vond ik al snel een bord dat de waterval geen water had nu, dus kon ik terug.
Had Rin is de plaats op het eiland waar iedere maand de Full Moon party gehouden wordt. Het is gelegen in het zuidelijkste puntje van het eiland. Het het lijkt wel alsof je hier helemaal niet in Thailand bent. Niet vanwege de omgeving maar vanwege de mensen.
De pier van had Rin
Hier op het strand liggen voornamelijk partygangers. Het is wel een mooi schoon strand en het zwemgedeelte is ruim afgezet zodat je ongehinderd kunt zwemmen zonder last van waterscooters en andere boten.
Op het strand werden ook regelmatig voetbal en volleybal wedstrijden georganiseerd.
Ook de EHBO posten veevuldig aanwezig.
Effe het strand aanvegen!!
In de week dat ik er was liep het dorp aardig vol met mensen die voor de Full Moon party kwamen. het werd steeds drukker.
De mensen op straat die taxi ritten aanbieden per auto en speedboot zijn geen Thais. Ik heb me laten vertellen dat ze Cambodjaans zijn.
Dat geldt ook voor de meeste personeelsleden in de vele restaurants en andere winkels.
Dit is het zwembad van het Sunrise hotel, loop je zo langs en in. Compleet uitgerust met bar.
Hier wordt de boel opgezet voor weer een strandfeest. iedere avond is er een party. En iedere avond waren er meer mensen die dit bezochten.
Gokken is in Thailand verboden, behalve de staatsloterij dan. Ondanks dat verbod wordt er wel regelmatig een gokje gewaagd. Kaarten, domino, et cetera. Maar ook op de uitslag van een boks- of voetbalwedstrijd wordt een gokje gedaan. De Red Light bar die ik hier tegen kwam, de enige lady bar in Had Rin zover ik weet, was rustig toen ik er voor het eerst kwam. De meiden zaten te kaarten met geld op tafel. In Pattaya zie ik het ook vaak, maar het geld laten ze niet op tafel liggen. Dat wordt verstopt. De politie kwam nog effe langs, waar het geld vlug van tafel ging. Politie weg, geld weer te voorschijn.
Op het strand hoorde ik bij de aankondiging van de teams voor het strandvoetbal de woorden "Texas Hold 'em" Ik dacht dat het de naam van een van de teams was. Bleek dus niet zo te zijn. In Had Rin wordt gepokerd. Ik was wel eens langs die bar gelopen, en had het geluid van die chips waar spelers altijd mee spelen gehoord, maar dacht dat kan niet, moet iets anders zijn. Maar toch! Iedere avond om 21.00 uur in de Up To You bar. Poker! Verdere informatie aan de bar.
Ga ik niks meer over zeggen, bekijk de foto's maar!!!
Bloemetje op je lijf laten schilderen en dan horen ook deze bloemkinderen erbij.
Wat is een Full Moon party zonder schuim?
En er moet ook altijd vuur zijn, en mee gespeeld worden.
Allemaal effe op de foto met topless ladyboys!!
Aah, een klant voor de EHBO-post
Wanneer er in het vervolg nog eens een bucket koop, koop dan geen blauwe. Ik herhaal; "GEEN BLAUWE"
Oranje shirt en de kleuren van de NL vlag. Inderdaad uit NL.
Daar heb ik wel zin in, ja!!
Planking? Je doet het verkeerd!
Japanners met zwaarden, wat is dat toch?!!
Krijg nou wat, is het ineens licht!!
Iedere avond is er wel ergens een feest, soms bij een hotel met zwembad, bij een waterval, maar in ieder geval iedere avond op het strand.
En wat foto's uit de Red Light bar.
Nita 28 jaar, 1 kind
Huh?!! Wat heb ik nou weer gedaan?
En So 26 jaar, 1 zoon
Het rekenwonder van de Red Light bar en manusje van alles.
Die met haar linkerarm onder haar hoofd, heet Eilene. Telkens wanneer ze iemand haar naam vertelde begonnen die kerels te ziengen; "Come on Eilene" verder kwamen ze meestal dan weer niet.
